İki Ölçekte Korku: Backrooms'un İcadı, Obsesyon'un Riski

Bu bölümde art arda değerlendirdiğim iki korku filmi, aslında aynı sorunun iki farklı ölçekten cevabı: biri koca bir stüdyo bütçesiyle mekânı yeniden korkutucu kılmaya çalışıyor, öbürü çok daha küçük bir yapımla ilişkinin kendisini korku motoruna çeviriyor.

Backrooms: mekân korkusunun yeni imzası

Backrooms'un neden önemli olduğunu görmek için önce son on yılın haritasına bakmak lazım. 2010'lu yıllarda Kore folk horror'da The Wailing'le inanılmaz bir atılım yaşanıyor, çok güzel bir alan açılıyor; Avrupa'da da Ari Aster Midsommar'la aynı pagan damarı, Wicker Man'den kalma o geçmişi diriltiyor 124:10. Beş altı yıl boyunca gerçekten iyi işler izledik 124:13. Ama tür kendi başarısını hızla tüketiyor: Babadook'la birlikte Freudyen travma edebiyatı korku sinemasının içine giriyor, her şeyi travmaya bağlamaya başlıyorlar; birkaç yaratıcı film çıksa da genel eğilim hep aynı travma iskeletine oturan yapılar oluyor 124:27.

Tür bu doyuma ulaşınca stüdyolar bu kez tam ters yöne, egzorsizm tipi Katolik korkusuna dönüyor — Şeytan'dan miras kalan formülü yeniden üretmeye çalışıyorlar ve bence ağır sıçıyorlar 124:39. Hollywood tam bir kriz halinde: yüzlerce milyon dolar basıp Marvel filmleri kadar berbat sonuçlar alıyorlar 124:52.

O dönem artık iyi film izleme şansımız kalmadığını düşünüyordum; ya yapay zekânın gelişmesini bekleyecektik ya da bireysel sinemanın öne çıkmasını — Warhammer filmlerini tek başına yapan arkadaşın yaptığı türden işlerin 125:02.

İşte tam bu boşlukta Backrooms yeni bir imza 125:18. Liminal mekânlar üzerinden geliştirilen bir korku bu ve bence çok yaratıcı; yönetmenin şu anki başarısı da inanılmaz 125:21.

Endişem yönetmenin bu başarıdan sonra ne olacağı: büyük şirketlerin küçük yapımcıları IP'leriyle birlikte satın alıp yutma alışkanlığı, bu yolla yeni bir ekolün doğmasını engelleme dürtüsü 125:37.

Yani bu şey gibi, büyük şirketler küçük şirketleri satın alıp batırır kendilerine rakip olmasın diye.

Yine de umutluyum, çünkü yönetmen kendi IP'sini geliştirmekle ilgileniyor; mikro bir IP üzerinden — bir odanın mekân korkusu üzerinden — iş yapıyor ve sinemaya gerçekten yeni bir soluk getirebilir 125:57.

Filme dönersek değerlendirmem net: oyunculuklar sağlam, senaryo iyi, pratiğe dökülüş güçlü 126:05. Oyununu bile oynadım; hissiyat oyuna da çok yakın geçmiş 126:15. Puanım yedi buçuk, belki sekize zorlar 126:25 — eleştirecek bir şey bile bulamıyorum, çünkü yönetmen kimseye hesap vermeden zaten kendi anlatmak istediği kadarını vermiş 126:33. Sonuç da bence bir Z kuşağı meselesi: Covid döneminde sosyalleşen, kendi kendini var eden bir neslin, mekân korkusu üzerinden tanımlanan yeni bir ekolü olacak bu 126:51.

Obsesyon: ilişkiyi korkulaştırma denemesi

İkinci film o kadar rahat bir vaka değil; daha puana gelmeden itiraf edeyim:

tam ikiye bölündük bu arada arkadaş grubumuz olarak.

Benim puanım altı buçuk — ama altını çizerek söylüyorum, çok sevdik 128:05.

Beğenimin kaynağı İskandinav mizahı. Danimarka sinemasını uzun süredir takip ederim: Mads Mikkelsen'i asıl ünlü yapan Adam'ın Elmaları, Yeşil Kasaplar, Tavuk ve Adamlar 128:11. Stellan Skarsgård'ın oynadığı bir Norveç filmi ise bence İskandinav mizahının gördüğü en iyi örnek; hatta bu tarz durum komedisi Türkiye'de kendi orijinal karşılığını buldu 128:33.

Obsesyon'un bu gelenekten devraldığı şey ise bir üslup değil, tek bir tercih 128:45.

ilişkinin kendisini bir korku unsuru olarak kullanmak çok yaratıcı.

Oyunculuklara hiçbir itirazım yok; renk ve görüntü yönetimi de sağlam 128:52.

Ama filmin sorunu da tam burada: bazı noktalarda hiç derinleşmemişler, senaryo bağlamında sağlaması yapılmamış kopukluklar var, hatta sonu bile zor anlaşılıyor 129:05. Yine de, tekrar edeyim, genel olarak beğendim; asıl rahatsız olduğum şey çığlık sahnelerinin fazla fetişize edilmesi — oysa Latin kökenli kadın karakterin karanlıkta sadece göz bebeklerinin göründüğü sahneler, bağırmaktan çok daha etkili duruyor 129:27. Bu abartı bazı izleyicileri irite edip salonu terk ettirecek kadar ileri gitmiş 129:42. Benim savunmam şu: senaryo derinliği zaten düşünülmemiş, çünkü film çok derin bir iş olarak tasarlanmamış — İskandinav mizahındaki durum komedisi kalıbına, neredeyse gerilla sineması hızında gelişen bir yapıya yedirilmiş 129:55. Kendi sınırımı da çizeyim: sinematografik teknik konuda uzman değilim, filmleri ancak siyasal ve içeriksel bağlamıyla yorumlayabiliyorum 130:16.

Sonuçta Backrooms'a net yedi buçuk, hatta sekize zorlanan bir puan; Obsesyon'a altı buçuk 130:32. Ama arkadaş çevremden bazıları filmi doğrudan sıfırladı, "nefret ettim" dediler 130:41. Fark bence tek bir ayrımda: ilişki konusunda hassas ya da duygusal olanlar, bağırma çağırma üzerine kurulu bu tarz ilişki-korkusu filmlerinden hoşlanmayabiliyor 131:05.

İki film de sonuçta aynı arayışın farklı ölçekleri. Backrooms koca bir stüdyo bütçesiyle mekânı, dört duvarı, bir odayı yeniden korkutucu kılmaya çalışıyor; Obsesyon çok daha küçük bir yapımla ilişkinin kendisini korku motoruna dönüştürmeye çalışıyor. Biri tuttuğunda bir Z kuşağı imzası, bir ekol oluyor; öbürü tuttuğunda da tutmadığında da bir arkadaş grubunu ikiye bölüyor — ama ikisi de korku sinemasının hâlâ yeni bir şey deneyebildiğinin kanıtı.

İleri Okuma

• Backrooms (film)Kane Parsons'ın 2026 A24 filmi, prodüksiyon ve hasılat bilgileri.
• The Exorcist: Believer400 milyon dolarlık hak alımı ve düşük hasılat.
• Art horror (elevated horror)Terimin kökeni ve The Babadook / Hereditary örnekleri.
• Syama Pedersen ile Astartes röportajıTek başına üretilen Warhammer 40.000 hayran filmi.
• Obsession (2025 film)Curry Barker'ın filmi, bütçe, gişe ve TIFF satışı.
• Inde NavarretteNikki rolündeki oyuncunun kökeni ve kariyeri.
• The Green Butchers (De grønne slagtere)Anders Thomas Jensen - Mads Mikkelsen işbirliği.
• Adam's Apples (Adams Æbler)Anders Thomas Jensen'in bir diğer filmi.
• Men & Chicken (Mænd & Høns)'Tavuk ve Adamlar' olarak anılan film.
• A Somewhat Gentle Man (En ganske snill mann)Stellan Skarsgård'ın başrolde olduğu Norveç filmi.